این پست که می خوانید یکی از مهمترین دغدغه های من است که مدتی است ذهنم را مشغول کرده، به شدت هم مشغول کرده. فقط از دوستان می خواهم که با نگاهی جدی به این متن نگاه کنند و اگر پاسخ یا راه درستی به نظرشان می رسد حتما بیان کنند.
بهرحال هر چه بود وارد بیست وهشت سالگی شدم. طی سالهای گذشته در بازتعریف روابط با اطرافیانم مشکل جنسیت را برای خود حل کردم. بنابراین تعریف به افراد بعنوان انسان بما هو انسان نگاه میکنم.نه بیشتر ونه کمتر. دختر یا پسر بودن ، بزرگ یا کوچک بودن برایم تفاوتی ندارد. در کنار این تعریف اما برخلاف آنچه که می پنداشتم رابطه عاشقانه ای شکل نگرفت. پس از رابطه بسیار دلی و عاشقانه ای که سرانجام در سال هشتاد ودو ناکام ماند ، دیگر چنین رابطه ای با کسی شکل نگرفت. یعنی چند سال اول خودم آنچنان بیزار از چنان روابطی شده بودم که امکانش نبود وچند سال بعد تا به امروز نیز باز یا خودم نخواستم یا در دور تسلسلی که خواهم گفت گیر افتاده ام که ندانم چون کردن...؟
دور تسلسل این است که اولا سن من از دوست پسر دوست دختر بازی گذشته است والبته حال وحوصله اینکار را هم ندارم.بنابراین آغاز رابطه باید با هدف ازدواج باشد ونه چیز دیگر. اما برای منی که مثلا در سال ۸۸ با حداکثر تلاشم بیشتر از ماهی ۳۵۰ هزار تومان (در حالت خوشبینانه) در آمد نخواهم داشت اولویت ، انتخاب فردی است که شاغل باشد ومبلغی به ورودی خانواده اضافه کند ، والبته در کنار دیگر معیارهای من که چندان سهل و کم شمار هم نیستند. در این میان بیم آن دارم که این اولویت معیارهایم را تحت الشعاع قرار دهد ودرآینده نتوانم آنگونه که میخواهم زندگی کنم. از طرف دیگر مادر و یکی دو تا از اطرافیان منتظر چراغ سبز من هستند تا گزینه های خودشان را رو کنند . که تاکنون با مقاومت سرسختانه من روبرو شده اند. از طرفی اعتقادی به شروع رابطه بدون علاقه وتنها براساس تفاهم وبه هم آمدن خانوادگی و اینها ندارم . ترجیح می دهم یک پله پایین تر بایستم اما علاقه بیشتر از چیزهای دیگر به چشم بیاید.
ادامه تحصیل اما موضوع دیگری است که مسلما با ورود فرد جدید بیشتر به حاشیه کشیده خواهد شد .در اینباره نیز باید فکر بیشتری نمود.
در محل کارم که روزانه بیشتر از شاید سیصد چهار صد نفر مراجعه کننده داریم ، یکی دو گزینه را مد نظر دارم اما ترس از اینکه دارای معیارهای لازم نباشند ویا مناسب هم نباشیم و هزار یای بی پاسخ دیگر مانع از شروع رابطه ای دوستانه با هر یک از آنان شده . بهر حال مانده ام در یک چند راهی. راهی که در انتهای آن هستم خسته ام کرده. گاهی انسان نیاز دارد از آن بازتعریف خود نسبت به انسانهای اطرافش دست بکشد و براساس جنسیت طرف مقابل (جنس مخالف) با او به گپ وگفت بنشیند و گاهی حرفهای خیلی خیلی خصوصی اش را بگوید وگاهی حرفهای خیلی خصوصی ای را هم از زبان هم او بشنود.این نیاز البته در مورد دوستان حقیقی و دنیای مجازی نیز صدق می کند.
به هر حال بیشتر موجب اطاله کلام است و تکرار مکررات. اگر پیشنهادی دارید دریغ نکنید.لطفا...
+ نوشته شده توسط حبیب در دوشنبه دوازدهم اسفند 1387 و ساعت
22:0 |
